Gerben de Ruiter

los

2011-07-07T02:35:00.001-07:00

Ik laat je los
alsof ik mijn eigen oor
afsnij en daarmee niet langer hoor
hoe de vogels in het bos

Maar ze zullen weer zingen

Ik laat je los
alsof ik daarmee mijn eigen hand
die mij leidt door mijn dwaalland
niet langer klem

Maar eens reik ik weer uit

En jij, een Godenkind
zeilt zonder vrees
naar het eiland overzees
zonder mijn stormende wind

En in rust
vind ik ook
de kust

Waarop wij samen zullen stranden
dromend, ooit weer in elkaars handen.

steen

2011-06-04T05:19:00.001-07:00

het steentje, platter dan plat
zeilt zes, nee, zeven keer
pats, over het water

en trekt zeven cirkels tot de oever.

zo kan het ook
leven.

oorkussen

2011-05-27T00:39:00.001-07:00

er is
soms

een kleine buiging
van een letter
uit een ongesproken ….

dan is er
soms

een hand
waarin iets ligt
dat lijkt op die letter

en soms
is er dan

de oerdrift
dat in een oor
te kussen

soms

zoals gisteravond
in sommige ogen
in sommige oren

Die dag

2011-05-07T03:20:00.001-07:00

Die dag, waarop de het weiland erbij lag
als een weiland, de koe
de koe bleef

En de Amstel kronkelde alsof zij altijd
zo kronkelt- en dat doe zij ook

Wilde ik gewoon met lege handen
thuiskomen.

Daar wilde dat jij erbij zou liggen
als jij, het bed
de hemel bleef

En al jij moest krioelend kreunen
zo alsof je dat altijd zo doet

En ik wilde dan gewoon in leegte
komen.

beul

2011-04-23T23:40:00.001-07:00

Daar ligt ze, zwaar bewapend
met haar lichte lange vingers
die elke piano schuwt
met het donsje dat 's morgens
lente beloofd
maar meestal bindt ze schaatsen onder

Haar lange slanke voeten
klaar om weg te lopen
het prille van de dag, verscholen
in de wimpers die eenmaal uiteen
woest
aantrekkelijk blijven

Ook als ze spuwen
woordeloos mij de strop
om duwen.

Nu niet.
Nu niet.

Nooit niet.

De beul van de ochtend
slaat de dag doormidden
nog voor zij begon.

En de dwaas
met de waas van de hoop
stapt elke nacht weer
in het snijdende bed.

Het rode mes

2011-04-15T06:20:00.001-07:00

Zij, met al dat rood
in haar lijf, haar
in haar ogen
bezit die kleur met wonderlijke
precisie

Als een mes snijdt zij de dagen
van de nacht en wacht op het bloeden
van een leeggelopen maan.

Daarin schuilt haar waarheid
ze weet als geen ander
-tenminste niet als mij, en ik
ben de enige ander-
het lyrische en het werkelijke
tot karmozijn te smeden.

Zij schrijft daar brieven over
aan zichzelf, en aan mij
de ander
zonder pen, zonder papier
maar met slechts een waas
van druppels over haar ogen.

Zo knikt zij keer op keer
onze wereld toe:
toe maar, lief, ga maar
zolang je mij vasthoud
is alles nog zo rood
als mijn eigen kleine
wonderkrullen.

Ik bezit, daarentegen
niets van die lyrische
rode dagen
noch nachten
waarin ik maar mijmer
over helemaal niets: mijn bezit.

Het rood kruipt langzaam
als een sluipmoordenaar
als een luis
als een god
als een muzikant die jambische
verzen uit een luit tovert.

Het kussen bloedt
het slapen bloedt
het ijzeren paard in de maan
staat stil te galopperen
en leert ons:
hoe roder de lyriek
hoe zwarter de nacht

Behalve voor haar:
de draagster van
al dat bloedmooie rood.

twee

2011-04-07T23:46:00.001-07:00

Zij zag dat niet al haar passen
in een wandeling passen
en maakt er dus twee
tevergeefs

Soms hinkt zij
soms hinkelt zij

soms struikelt zij
soms stormt zij

Soms staat zij stil
maar meestal springt zij

Van het ene pad
naar het andere pad
Zij wandelt er twee
maar ook dat past niet.

chaos

2011-04-04T04:48:00.000-07:00

Heel even was de nacht
te donker om dit te zien:
in deze man
woont een krijsend klein kind
dat nergens anders ruimte vindt

Dan in dit grote mooie mannenlijf

Gelukkig stak jij een kaarsje aan
en joeg de spoken weg

Laat het maar janken, jong
koester het
Omarm zijn chaos.

kwijnen

2011-04-03T09:07:00.001-07:00

Laat mij nu maar slapen
nu de zon schijnt
en de dagen aaneengesloten
mooi zullen blijven
blijf ik liever hier
onder de wolken
van de vorige dag

die zo heerlijk regende
zo heerlijk hard
zo godverdomde hard.

draad

2011-04-03T09:03:00.001-07:00

De draad van de dag
hangt minzaam aan mijn slaap
de dans van de dag
begint in de spiegel van de moeder

Er droomt een jongen
van een wereld vol verhalen
vol dansende vrouwen

Maar de dag roept
met de stem van een moeder
en waakt over de droom

een gromgrage hond
bijt zich in mijn kuiten
en buiten fluit de merel

ergens vandaag
begint de dans van de dag

een solo.

hoop

2011-04-03T08:52:00.001-07:00

Ze wil vanavond weg
maar eigenlijk voor altijd
van haar dromen
over krokodillen

ze hoopt op de erkenning
en ze gaat vanavond weg
en in haar ogen drijft
het verlies van de verwarring

het maakt haar niet veel uit
want ze kan het niet geloven
en zij hoopt op zoveel beters

zij vertrouwde de zanger
want die weet toch wel beter
maar zijn laatste liedje
was een puinhoop

en bloedt nog tot het zondag is

ze is bang voor krokodillen
maar ze vertrouwt op de jager
met vastgebonden handen
en de sloot is slechts een zuchten
een zuchten van een landschap

en ze hoopt op de brug
de brug over de scheuren
de scheuren in haar buik
haar buik vol verlangens

maar zij vertrouwt het stromen
als het water naar de zee
is het zwijgen van haar zingen

en het kan haar niet veel schelen
want zij bulkt van het verlangen
de trap op naar het uitzicht
en zij hoopt daar op de ufo
die haar meeneemt naar de hemel

en zij gelooft haar allegorie
maar is haar eigen volger

ze wil haar bloed
versmelten met het reptiel
uit haar bed vol roze knuffels
en ze wil weg uit die vrijdag
zij wil voor altijd weg

de weg van haar verlangen
tot ze die voelt stromen
tot ze weet
waar ze vandaan komt

wil zij vanavond weg.

alles is elders

2011-03-21T11:06:00.000-07:00

de dichter wordt geboren
Xavier

de dichter masturbeert
de dichter vlucht
de dichter is jaloers

de veertiger

de dichter sterft

ik wil het weten

2010-12-11T13:34:00.001-08:00

waar je heengaat & wat je daar ziet
wie je ontmoet & hoe ze naar je kijken

met wie je vrijt, met wie je oorlog voert
& waar je dat het liefste doet

de geur van het mos onder je rug
de kleur van de wolken in je ogen

ik wil het weten

of er armen zijn, sterk genoeg
om met bijlen door bossen

de wegen te klieven
voor jou om op te dansen

met je haren los, dronken
dromen vieren
vieren dat de nacht

weer donker is

ik wil het weten

of je koffie nog uit glas
& wijn uit plastic bekers drinkt

of je nog shag rookt
met cello's in je oren

& dan lang & langzaam huilt

ik wil het weten

& of jij mij niet bent-

ik wil het weten.

het regent

2010-12-11T13:33:00.001-08:00

het regent & ik denk aan jou
hoe jij kan schuilen
onder niets dan woorden
tot de punten weer wit
de komma's weer blauw

ik denk aan jou, dus het regent
hoe jij kan huilen
als de wolken bliksem braken
& zelfs de dikste stammen kraken
hoe het land onder je barre voeten spoelt

ik denk aan regen, dus aan jou
hoe jij begreep wat ik bedoelde
tussen alle weggespoelde woorden
& hoe in het kletteren van de regen
wij alleen elkaar nog hoorden

jij regent, elke dag
steeds weer, steeds weer.

toch leuk

2010-12-10T14:46:00.001-08:00

http://www.poetryslam.nl/nk/kandidaten/105/

2010-11-30T01:13:00.000-08:00

mijn verzen staan nog wat te gapen.

hugo claus

Het geheim van Mijnheer Abbe

2010-11-09T10:07:00.001-08:00

Mijnheer Abbe heeft een tuin
met Palmen groter dan nodig
voor de schaduw waarvan hij houdt

Mijnheer Abbe heeft een hond
met tanden, groter dan nodig
voor het bijten van de buren

Mijnheer Abbe heeft een televisie
met knoppen, meer dan nodig
om te zien wat hij wil zien

Mijnheer Abbe heeft een pak
met strepen, grijzer dan nodig
om te laten zien hoe saai.

Mijnheer Abbe heeft een geheim
met wolken, witter dan papier
voor als hij straks dood is.

Wraak

2010-11-07T14:04:00.001-08:00

zondaars, martelaars, bedelaars
stuur mij uw klaagzang, uw vernedering

devoten, stuur mij uw vruchteloos
geloof, uw kastijding
uw waanbeeld

soldaten, stuur mij uw ledematen
uw afgescheurde netvlies
vol duivels, kinderen, vrouwen
die u doodde, verkrachtte

alles kook ik in een pannetje
met zoete mirre
tot mierzoete pap

druppels laat ik vallen
op mijn gevallen lijf
tot op een zondag

zij komt likken.

Wanneer je naar Terschelling gaat

2010-11-05T15:47:00.001-07:00

wanneer je reist naar Terschelling
bid dan voor een lange weg
vol verhalen, vol liefde

vrees niet voor Lamus en zijn volk
niet voor stof en zijn duivels, wees niet bang:
je komt ze niet tegen

zolang je zingt van bloemen
zolang je lijf jeukt van genot
zolang je mond smaakt naar zoet radijs

Lamus en de eenogigen
je komt ze niet tegen
als je ze niet al draagt
zolang je ze niet al ziet

maak een omweg langs havens
stort je in overvloed
aan zomerjurkjes en zwoele nachten
in steden als Sidon, Tyrus en Parijs
verrijt je met smaragd en diamant
marmer, albast en ebbenhout
Chanel 5

laat je zinnen prikkelen
laat de zinnen beginnen in de waan
maar bezoek Strahov, de bloem van poëzie
vaar op de zee van kennis verder

houd Terschelling voor ogen
want dat is je doel.
steel de tijd van Chronos
vaar voor eeuwig tot je oud bent

ga voor anker bij de Brandaris
laat hem schijnen in je volle ogen
en gooi alles wat je vergaarde overboord

laat Terschelling je geven wat ze heeft: niets
dan leegte, wind, strand
ze heeft je niet bedrogen, ze heeft je gegeven
waarvoor je ooit bent weggegaan

de reis er heen.

bont

2010-11-05T15:31:00.001-07:00

gun mij een kwast om natte verf
te smijten op gescheurde doeken
in het licht van Sint Hubertus

gun mij een sleets touw
om natte naakten te binden
na een doordronken nacht

gun mij het gelijk
van Paracelsus
het verzuipen in schijn

gun mij de heilige driehoek
het SosCasToa van het vuur
de temperatuur van het hiernumaals

gun mij haar gratie
haar bitter
haar bont

gun mij een woud
de kunst van het dwalen
de kunst van de waan

gun mij een stam
gespleten door een zucht
in het lover in mijn huid

gun mij houten jaren
gekloofd en gestapeld
gun mij

vuur.

NK POETRY SLAM

2010-11-03T00:35:00.001-07:00

Ja, het is zover. Ik sta op het Nederlands Kampioenschap Poetryslam!

Het gaat in twee ronden: een halve en een hele finale, respectievelijk

6 dec halve

10 dec hele

FINALE NEDERLANDS KAMPIOENSCHAP POETRYSLAM

trap herzien

2010-11-03T00:33:00.001-07:00

nee, dan het kraken van de tree
als zij naakt de trap afdaalt
zichzelf beloftes veroorlovend

er waait iets door haar ravenzwart haar
er zucht iets in haar woelige ogen
er druipt iets van haar rug

ja, zo zou zij dat doen
genadeloos breekt zij duizend vleugels
van een pasgeborene

tevergeefs, mijn vurige voeren
met al haar been, heup, neus
de veertjes van haar zwarte raaf

tussen elke treden breekt zij iets
nee, rolt, nee, breekt, nee rolt

nee, beukt zij alles wat mij lief is

stuk.

trap

2010-11-01T15:07:00.001-07:00

nee, dan het kraken van de trap
hoe zij naakt naar beneden komt

zichzelf beloftes veroorlovend
er waait iets door haar ravenzwarte haar

het kraakt onder mijn woeligste oogleden
het druipt uit mijn onderste ruggenwervels

ja, zo zou zij dat zeker doen
zonder genade breekt zij duizend vleugels
van mijn pasgeboren droom

tevergeefs is mijn vurige voeren
met al haar been, haar heup, haar neus
en ja, haar ravenzwarte krullen

tussen al de treden die kraken
nee- rollen nee-breken nee

zij beukt dwars door alles wat mij lief is
(en dat is niet bijster) interessant

ze komt, ze komt te langzaam
voor de trage slakken in mijn huid

ik krab ze dood, tot rood overlopen
weilanden met koe, dooraderd met Amstel

want daar gaan wij wonen, aan die blauwe
lucht die ternauwernood past

tussen wat zij draag
en wat zij vraagt
aan mijn zielloze lijf, hier onder
aan de lange, stille, lege treden.

daan woont op een berg en verzint zijn uitzicht

2010-11-01T15:03:00.001-07:00

als daar nu eens een huis, met een tuin
met een man in grijs krijtstreep pak
met vrouw, een dochter en een minnares

als daar nu eens een flat, met een balkon
met een vrouw, in een lange jurk
een man die schoonmaakt, vier zonen en oh ja
een dochter

als daar nu eens een boer
met zijn broer, zijn koeien, zijn schapen
zijn wandeling op zondag
en heel soms iets wat op een moeder lijkt

als daar nu eens een spiegelpaleis
met spiegelsoep, spiegelmoeders
spiegelbed met spiegelknuffels

dan kan daar zij
in haar eigen kaarslichte dag
met haar gevlochten uren
van haar lange zwarte haar
haar marmerwit gezicht
haar vochtig ronde rug
haar gulden snede

daan staart en staat
op zijn berg, in zijn huis
driehoog-achter

in de stad.

stel

2010-11-01T14:49:00.001-07:00

stel: je kijkt mij aan en zegt
er is een ander

met precies dezelfde droom
in zijn ogen dezelfde kleur
in zijn stem

dezelfde ongrijpbare
pijlloze diepte
waarover hij wankelt
op een dun plankje hoop

een ander, gemaakt uit alles
van jou, en een beetje
van wie je zou willen zijn

of liever: was vergeten.

stel dat je dan zegt
ik hou van hem

dan zal ik je kussen
dan zal ik gaan.

2010-10-31T16:03:00.001-07:00

und so weiter

-ja maar wat als
het niet ja en
amen maar ja maar
en amen

en dan?

dan en
amen en maar ja
maar amen en ja
niet het als wat
maar ja-

citroenijs

2010-10-17T14:06:00.000-07:00

het is eenvoudig, als je kijkt
zie je dat meisje, met die paardenstaart
hoe ze de vogels uit de hemel staart en vangt in haar zangerige armen
hoe ze op de vleugels kauwt, hoor het kraken, hoor de veren in haar stem
het is zo simpel
op een dag als vandaag
verkopen jongens het nieuws in kranten
dun als de dageraad die dwars door het kleinste kiertje
op het dunste draadje wind wegwaait
in de luwte van hun onbegonnen stadsleven
hij is er pas, maar zie hoe mooi
de kleinste bukt
hoe hij vogelveren raapt
hij plakt ze vast op flinterdunne stramme armpjes
en hij gaat, hoog boven de godvergeten kerk

het zo eenvoudig als citroenijs op de hoek
in de zon naast haar te staan te wachten tot het
van haar lippen druipt haar daar te kussen
waar ze het meeste woorden zingt
haar te verstoppen in de krochten van de stadswal

heb haar lief, jonge vent
zie haar liggen in je kranteninkt mond
laat haar gaan door je inktzwarte handen
woel haar om en om en lik het ijs uit haar ogen
maak van haar de mooiste vogel uit je eigen kleine
paradijs
het kan zo mooi zijn, zo eenvoudig
als je de juiste toonsoort kent
als je weet hoe waar citroenijs
naar citroen
vogels naar vogels
zingende armen naar
mondvolle ogen smaakt
maar hoe mag jij dat weten, kleine lieve jonge jongen
als je onder je huid bent uitgekropen, onder je haar bent
gegleden, onder je benen bent gerend
onder je eigen voeten bent vertrapt
het is zo mooi
maar kom, kom kleine man
uit je kleine eigen vierkante ik.

nacht VI

2010-06-26T00:23:00.001-07:00

voel hoe de nacht
schuurt aan dit stenen lijf
niet langer wacht
tot de laatste zucht
de laatste heldere lucht
vlucht langs houten benen
in kieren naar de kelder
waar het koud is en oud
de pannen kraken
in de langzame maan
die zakt over de voegen
over de balken, over ons
ruik hoe zij slaapt
en gaapt in de gulle geuren
die zij duidt als liefde
aan een warm
klam lijf.

verslag van Festina

2010-02-18T01:03:00.001-08:00

22:17 - Gerben. Die gooit het even over een andere boeg. 'Hij ruikt ons vanaf de horizon, die snuffelende rioolrat.'"ik geloof in contouren verzopen in de zon", 'tot mannen van zotheid brullen om meer, veel meer; ik geloof in haar marmeren lijf' , 'als de bloem van het kwaad, ik geloof in de lucht'. Aan deze zinnen zou je het niet zien, maar Gerben draagt hier op indrukwekkend wijze een heel indrukwekkend gedicht voor. En zo is het.

hier het hele verslag:
http://www.cafefestinalente.nl/verslag.php

publicaties

2010-01-14T05:15:00.001-08:00

Na eerder in tijdschriften te zijn gepubliceerd (Meander Magazine, Krakatau) wordt nu een aantal gedichten in een bloemlezing opgenomen te weten in:
1) Dichtslamrap met het gedicht "exposure in vivo II"
2) Aquazz met de gedichten Dan I tot en met III

Het eerste gedicht zal ik voordragen tijdens Dichtslamrap in Boxtel op gedichtendag en daarmee maak ik kans op een plaats in de halve finale NK slam

De gedichten Dan I tot en met III zitten nog in de race om de wedstrijd van de uitgeverij Aguazz

SNEEUW

2009-12-19T14:40:00.000-08:00

1
Zie, ik heb de sneeuw al lang niet meer lief
zodra het begon te smelten die dag
dat trams er pap van reden.
Zie, ik heb de stad nog lief, met alles
wat tot pap gereden is
sneeuw, vogeltjes en jij.
Het was niet de sneeuw waardoor
jij gleed, niet de tramrails
waardoor jij rozen kweekte in het wit.
Het was de nacht die daar om
vroeg, schreeuwde in een stem
die in vlokken naar beneden dwarrelde.
Ik heb de stad nog, lief
maar zonder jou is er geen roos
tussen de tegels, geen rood
Tussen de witstille stenen.

2
Waar het mij vroeg om zacht
in te liggen, daar lag ik.
Waar het mij vergat om mij hard
mee te nemen, daar lig ik.
3
Met honderd houten handen
schepte ik de paden voor je leeg.
Ik droeg je over randen
tussen mijn koude tanden
Sliste jouw stem
: laat los, laat los.
Nu, onder het grind
schreeuwt het kind
Dat met de sneeuw smolt
en onder geknotte wilgen
Een naam kreeg
uit de houten keel van een kraai.

4
Hoe het knarst
onder vette zolen
Hoe het barst
uit mijn borst
Hoe het geeuwt
in mijn lijf
Hoe het schreeuwt
in de stille stad
Alles sterft opnieuw
het sneeuwt, het sneeuwt.

de gapende vrouw aan het touw (voor de psychotische dame in de separeer)

2009-12-19T02:05:00.000-08:00

nu we hem benoemd hebben, zei zij
en krabde haar kruis tot brokkelkaas
staat alles op zeer losse schroeven.

we hoeven maar te wachten, dacht zij
hij ruikt ons vanaf de horizon
de snuffelende rioolrat.

ik gaf haar een best eens gelijk
en bestreek haar met honing
omdat alles toch al zoemde, zoemde zij.

hij wordt niet graag gestoken, wist ze

vroeger las ik Claus, schreef ze
vroeger las ik Claus las ik
Claus, dacht ik, ze las

en ja, het wankelde, even voor hij kwam
de rat die haar at met huid
en alle boeken in haar hoofd.

credo

2009-11-08T14:09:00.000-08:00

ik geloof
in het karmozijn rode uitzicht waarin de luid voorbij schreeuwende meeuwen
zwenken in winden boven landen die smelten in smekende handen
ik geloof
in door de zon verzopen voorbijschuivende contouren losgeweekt van het weeë
lijf van mooie maar moede meisjes die nachten niets doen dan wachten
ik geloof
in wit marmeren lijven dooraderd met blauwe rivieren waarlangs
sirenes zingen over zompige oevers en voorbijgaande ondergaande zonnen
ik geloof
in het groengrijze woud van dwalen en wanen van wentelen en vergeten
van durven en dromen van draaien en keren van ondanks alles altijd proberen
ik geloof
in zwarte omjaste mannen met laag hangende wangen en diep ingevroren
wallen die in trage pas het pad onder vette zolen laten krijzeltanden
ik geloof
in de grote glazen vol schuimende dagen waarin vragen verzuipen
en mannen elkaar op lang vergeten schouders slaan
ik geloof
in het blauwe naakt waarin de witte schilderijen van oog tot oog
van mond tot mond van hand in hand van twee lijven éen maken
ik geloof
in het warme wachten op de harde waarheid die klaarheid brengt
in de zoete waan dat woorden de dromen zijn waarin ik woon.

STADSDICHTER VAN AMERSFOORT

2009-10-29T00:44:00.000-07:00

Dag allen,
donderdag 12 november is in de Observant de verkiezing van
DE STADSDICHTER VAN AMERSFOORT
en ik ben een van de vier genomineerden

kom en stem (op mij)

als dan

2009-09-27T14:29:00.001-07:00

I
dan bewaarde ik dat
in een luciferdoosje
alles wat zij zei
met afgebrande kopjes
naar achteren
ik nam geen enkel risico
dan opende ik het
nooit meer
na die dag
dat alles wat zij zei
omdat ik één
brandend verkeerd
om
maar zo is het niet gegaan.

II
dan zal ik op houten vloeren slapen
met blikjes, sigaretten en haaientanden eromheen
ik zal bedanken voor het eczeem
maar geen nee zeggen tegen twee keer koffie
niemand hoeft mij dan te vinden
slechts mij te zoeken, of het idee te hebben dat
ik zal mijzelf terugkrabben door mijn huid
onder aan de trap gaan wonen met de spijkers
in mijn rug.
dan zal ik mijn vel ruilen voor tweed
het eelt onder mijn voeten voor dr. martens
ik zal de dam oplopen, het paleis opklimmen
ik zal atlas onder zijn oksels ruiken
en hem kussen.
ik zal drie dagen, drie nachten en drie momenten
drie keer aan haar denken en een kaartje kopen
utrecht amsterdam v.v.
ik zal de dom afvliegen
maar zo zal het niet gaan.

III
dan wacht het witte wollen slapen
het aaien door het marmer
waarin de nacht strepen trekt
de maan wacht
de kiezels kraken
de kaken klemmen
alle klanken
dan krijst de meeuw
zijn stenen schreeuw

kust mijn oor
doorboort mijn lijf
dat wacht tot
jij daaronder
vandaan komt
dan zal ik
dan zal
ik

drie gedichten en een overweging daartoe

2009-09-17T00:04:00.001-07:00

1
wij hadden die avond teveel
en jij wilde naar huis
om daar op de bank
jij achterop
de band was lek
en het regende
jij was blij
met al die pech
met mij
ik legde je neer
streelde
haar en ging
2
ik had de trein gezien
de roos nog door het raam gegooid
ik had gerend
ik had gezwommen in mijn zweet
het had geregend
we hadden samen geslapen
in bed
lag jij en ik op de bank
we hadden gedronken
we hadden gedanst
je wilde
en bent gegaan
ik heb gewacht

3
we noemden matisse
of kroch
dronken grote glazen
dronken
we noemden bach
of bono
draaiden zongen zoenden
dansten
we noemden bank
bed
dwaalden vergaten verlieten
droomden
we noemden lelies
of rozen

4
als tijd tastbaar is
in lange halen op doeken te smijten is
als de laatste druppels
dwalen, druipen, uit de laatste ogen druipen
dan kruipt het langzaam
in mijn huid
het valt niet weg te smeren
niet af te krabben
het huilt in buiken van mijn baby
het schuurt onder barre voeten in glas

de jeuk van had ik maar
of had ik maar niet
als het door dagen dwarrelt als vlokken
in een leeg bed op een leeg veld
naakt en weerbaar
als het kruipende kind
dan slaap ik de dag
met ogen open dood

steen

2009-07-03T14:30:00.000-07:00

steen

het is zo’n steen
die onder geknotte wilgen ligt
soms door de zon gevangen

waarvan mijn zoon zegt:
kijk een steen

als het regent ruikt hij
naar kromgetrokken zwaarden
waarmee je appels op hoofden klieft
en zegt: kijk, jij ook een helft

het is zo’n steen die je schildert
en dan zegt: dit is geen steen

één waarmee je de eend raakt
die kwaakt: ik ben de overkant
en plots zijn kont laat zien

het is de steen die woont
aan de rand van de blauwe zee
waarlangs jij staat en staart

wijst met houten vingers
daar, daar moet ik heen en alleen
nog lang nadat je wegging

zo’n steen.

publicatie

2009-06-21T01:24:00.000-07:00

Er zijn twee gedichten, van mijn qwerty afkomstig, geplaatst in het prachtige blad "Krakatau" waarin ik eerder het gedicht Exposure in Vivo publiceerde.
Lees het op
www.krakatau.nl
even zoeken op Gerben...

iets (voor iedereen die hoopt)

2009-06-21T01:21:00.000-07:00

er is iets, wat nu niet meer bij mij is
in de krakende kamers van dit huis
waarin alles ooit een uitzicht leek
de luiken sluiten niet alle zon buiten
er schijnt nog een klein streepje licht
op het valse en donker gezicht
van de trap die nog altijd omhoog staart
naar stilstaande meeuwen in hardhouten hemels
waarin het schreeuwen verstomd is, het missen vermomd is
jij wilde zo graag nog een keer sneeuwen
op dit lekkende dak, met zachte dekens gedicht
tegen stugge en trage winterdagen
sneeuw maar, in onze eigen rivier
die nu dwars door de vlakten snijdt
van dit land waarop ik woon
waarin iets is, wat nu niet meer
bij mij is.

Ramsey

2009-05-12T10:38:00.000-07:00

dit land, dit moederland
schreeuwt om een vader
der dichters met strakke hand
dit land, dit vlakke land
schreeuwt om mannen met baarden
mannen die varen ver van hun haarden
woestijnen vol pompen
vol pompen met lood
met de dood in de ogen
het stof in de longen
van vaders die zongen
over zeeën en golven
van zonen moeten we schrijven, van zonen moeten we horen
van zonen die wonen in oren van woorden die wijzen naar wijzende
wijzers naar zeeën, zeeën vol lust, vol lol, vol alles waarin mannen verzuipen
dit land, waar bussen ons wakker kussen met teksten die schreeuwen
dat wij al eeuwen ons denken schenken aan god en zonen van goden
de boden van zonen in mijters en mantels met kransjes en kruisjes
met heilige tempels, schijnheilige huisjes, van hosti
tot tosti van burka tot borstlap, van paling tot maling
aan alles wat leeft in dit land dat rot onder alles wat god heet
zo’n land dat schreeuwt om een vader
een vader, een dichter
een dichter aan moedershand
een man met een baard
met vuurvolle ogen
die meer zien woorden
-
zo’n man
zo’n dichter
zo’n land.

Marie

2009-05-12T10:33:00.000-07:00

Marie, ze komt alleen, in de schemer
als de wind over de rivier blaast
koud als de schreeuw van de vissers
ze verkracht me in haar woede
kraakt mij tot de naakte zenuw af
zingt met valse snaren
sijpelt door primitieve stilte
doorweekt mij met haar kleuren
bloedrood en blauw als nacht.

Marie, ze vilt me levend
brandt haar initialen in mijn vel
ze lokt me met haar manen
ze slaat mij met haar zweep
ze vertrapt mij met haar paarden
snijdt mijn tong af met haar mes
ze rijdt zonder teugels
de koningin der hengsten
naar mij, de ezelsprins.

En in haar dwaze dromen
krijgt zij klauwen van een valk
strijkt ze neer op mijn schouders
pikt mijn rug tot op het bot
vreet zich langzaam in mijn lijf.

Marie, zij kan zo vreemd zijn
als zij danst in mijn hoofd
mij vilt met haar snavel
mij bloedend achterlaat.

Mijn hart pompt als paarden
op de vlucht voor haar storm
de waaiers van haar dansen
ze danst , mijn woeste fee
stampend in droge prairies
waarin zij de bronnen kent
ze dept met zout mijn wonden.

Marie, ze is kan zo vreemd doen soms
maar ze is de mooiste vrije dame uit de stad.

Daan

2009-05-12T10:31:00.000-07:00

Daan, het is genoeg geweest, kom op
zie de mensen om ons heen
nee, je bent hier niet alleen, stop

haal je gore handen uit je haar, kom, het is klaar
we gaan naar Parijs, Daan, jij met je gitaar
ik schrijf mijzelf klem, jij zuipt jezelf dood

met je poten vol lood, laat die laatste nu maar staan
dan gaan we lopend naar Parijs
de tranen uit je houten kop, duw ze terug

en recht je rug, kraak je stroeve kaken
want een kerel die zo lacht, die kunnen ze niet raken
dus kom, dan gaan we nog vannacht, nu is het genoeg

je kreeg toch wat je vroeg, trek je lijf nu uit die kroeg
leun niet op mijn schouders en til je eigen ogen
ik schaam de mijne uit mijn kop maar ik haal je hier vandaan

we moeten nu echt gaan want in Parijs lacht de maan
een vent zoals jij, Daan, die jankt niet om een vrouw
die pakt zijn jas en gaat met zijn rug recht over straat

slikt zijn tranen tot ie stikt, met stalen ballen in zijn broek
gelooide poten door het slijk, zie Parijs ligt om de hoek
in Parijs daar valt de regen, toch altijd minder tegen

pak je ouwe leren jas, zet je hoed recht, knoop je das
dan gaan we als twee heren het daar toch eens proberen
Parijs ligt aan het einde van de straat, Daan

neem nog een voor onderweg
je weet toch hoe het gaat, en tegen welke prijs
ze komen en ze gaan, maar ze gaan toch altijd weg

dus kom op, we moeten gaan, het is nog niet te laat
we moeten naar Parijs, Daan
strek je hand en hou mij vast

trek mij uit dit grauwe land
neem mij in godsnaam met je mee
doe alles wat je wilt, maar

haal mij hier vandaan, Daan.

De Hollandse Maitresse

2009-05-12T10:25:00.000-07:00

in het grootboek van dit hotel
is het vertrek
meer dan de aankomst.

buiten slaat oktober
met natte diamanten
de restanten uit het brein.

door de vlakten, in dit land gelegd
snijden oneindige rivieren
nog altijd naar Duits bier meurend.

de meeuwen in hardhouten hemels
staan als ruw bespuugde hoeken
van duizelend blauwe pagina's.

de ochtend sluipt binnen
met de stiptheid van de lijkschouwer
legt zijn oor aan een rib van de radiotor:

ver onder het vriespunt
het hiernamaals moet toch ergens beginnen
en hier groeien blonde krullen van engelen.

de goddelijk witte huid
laat tergend langzaam los
de luie lakens spoelen

wanhopig naar de wasserij
in de koude krochten
van dit tochtige hotel.

Hugo

2008-10-31T04:19:00.000-07:00

gun mij een kwast om mee te gooien
natte verf op gescheurde doeken
in het licht van Hubertus edelhert

gun mij een sleets touw
om natte naakten vast te binden
na een ijskoude dronken jagerslach

gun mij het gelijk van Paracelsus
het verzuipen van het waanbeeld
in de vlammen van de sokkel

gun mij de heilige driehoek
het soscatoa van het eeuwig vuur
de temperatuur van het hier-nu-maals

gun mij de gratie
het bitter
het bonte

gun mij het woud
het wonder van verdwalen
zonder verdwijnen

gun mij de laatste regels
van zijn laatste zucht
in een stam, gespleten

gun mij alles wat hij achterlaat
in het lover op mijn huid
zijn aarde rond mijn wortels

gun mij vuur
en houten jaren
gekloofd en gestapeld

stef

2008-10-30T16:54:00.001-07:00

kom, we nemen er nog een
maar dan neem ik je straks mee
want ik laat je zo niet gaan, Stef
ja, ik weet het is teveel
maar we blijven met z’n twee
want ik laat je hier niet staan, Stef
dus kom, en pak een glas
dan drinken we vannacht
alsof het er niet is, Stef
we drinken tot de dag
weer in alle vroegte klopt
op de poorten van de nacht, Stef
want ik wil dat dit nu stopt
dat ik verder met je mag
dat je nog eens naar me lacht, Stef
ik wil dat je hier weer bent
ik wil dat je me herkent
ik wil je in mijn armen, vent
Stef.

mijn krappe lijf

2008-10-30T16:11:00.000-07:00

Wanneer de winterwind dwars door mijn lichaam gaat
en zachte sneeuw mij als duizend messen slaat
wanneer stramme striemen schreeuwen in mijn huid
en de kerkklok moedig het laatste zonlicht luid
wanneer bij storm mijn stem breekt als een twijg
en ik bij gratie gods mijn gramschap verzwijg
dan vecht mijn lijf, mijn grauwe lijf…

wanneer de regen breekt op uitgespreide dijen
op gras en oren tikt in het ritme van het vrijen
en van dit weeë lijf de wijdste weemoed spoelt
wanneer het wolkendek de hete lijven koelt
wanneer duizelende dagen grommen van genot
en schuchtere schimmen schuiven langs schavot
dan huilt mijn lijf, mijn blije lijf….

wanneer de nederige nacht zich aandient als een vrouw
wanneer de nederige nacht zich vlijt en vraagt om trouw
wanneer de nederige nacht het grijze landschap is
wanneer de nederige nacht mijn wijze zotskap is
wanneer donkere uren zich schrammen aan schaam
wanneer de donkere uren bloeden van blaam
dan breekt mijn lijf, mijn krappe lijf…

wanneer de Amstel kronkelt door zomervolle velden
waar zonnebloemen bloeien op de graven van mijn helden
wanneer de koeien loeien in mei en dronken dansen in de wei
wanneer de warme wind door mijn hoofd waait als kind
dan danst mijn lijf, mijn lieve lijf….

12 oktober NK=kwlificatie

2008-10-04T14:08:00.000-07:00

wees erbij,
stem op mij
of op een ander
maar het liefst op mij
want dan ben ik erbij
op het nk
en dan ga
ik zonder gena
zo naar de finale van het poetryslamgebeurennederland

12 oktober in Utrecht, cafe Bastaard. Het is des Middags, dus geen reden om er niet te zijn/ niet te komen/ niet te willen.

Save My Soul

2008-08-24T01:29:00.000-07:00

In de wereld waar vingervlugheidmeer met woorden
dan met vrouwen van doen heeft
is het moeilijk communiceren
nadat de man met de hamer mij op de vingers heeft getikt
hoe laat ik jou nu weten
in Algemeen Beschaafd T-9dat ik van alles jou
maar vandaag even niet
straks vraag je mij nog
om iets met mijn mond
en dan woorden die je kunt
horen vanaf onder gezien
god geef mij een gsm
met een draad, lang genoeg
dan hang ik je op.

De Parade

2008-07-15T04:30:00.000-07:00

De Parade!
Omdat gisteravond iedereen op de buurman na het gemist heeft, op 11 augustus in AMSTERDAM een herhaling van de EX-Factor, een dichtersavond met oa ME, MYSELF and I in het programma!
In Café Ik, op de Parade, be there or miss out.

Rotterdam

2008-05-27T14:42:00.000-07:00

Rotterdam, het was me het avondje wel. Op een haartje na (een snorhaar?) haalde ik het GOUD, echter nu, nu moet ik met de droeve waarheid leven dat ik tweede werd.
En ach, who cares?
Ik was in bloedvorm, het ging zó goed! En dat kwam omdat het een top avond was.
Ik ga meer en meer en meer.......dit soort dingen doen.
Let op: hier spreekt uw nieuwe Minster van Poëzie!

voorproefje voor zaterdag

2008-05-22T04:45:00.000-07:00

NACHT 1

langs bruggen, talen, volkeren en velden
sluipt de nacht langs bronnen
die wonden genezen en het grootste verdriet

(.....)

NACHT 2

het kadaver van de dag stinkt
hoe meer hij slinkt en zinkt
in de holle krochten van de nacht

NACHT 3

hij loopt langs velden in lompen
op stukgeschopte klompen
met krakende knieën

---------------------------kom en luister naar de rest-------------------------------

another day

2008-03-07T02:12:00.000-08:00

hoe straks het uitzicht
vanaf mijn fiets op de berg
mij elke ochtend weer opwacht

daar juich ik om.

hoe straks de dagen
vanaf mijn stoel op kantoor
vragen of ik buiten kom

daar juich ik om.

hoe mijn hoofd
zich door de uren op hol
zich niet laat sturen

daar juich ik om.

hoe geen afspraak
op mijn deur klopt
zonder dat ik denk dat zij het is

daar juich ik om.

hoe de berg
zich naar beneden stort
met mij achterop

daar juich ik om.

hoe jij straks lacht
omdat het in jouw hoofd
altijd voorjaar is

daar huil ik om

om dat wat ik
geluk noem.

*of waarom ik dichter werd

2008-02-18T14:15:00.001-08:00

de Nar en de Dichter *

NAR
Zie; of ik nu , jodel, dans of drentel
langs heinde en verre struin
of als ik achterover kukel
in Gods en allemans achtertuin-

als ik ontgoochel, steel of manipuleer
of ik mijn zotskap of mombakkes draag
zelfs als ik mij in grijze pakken wentel-
steeds treft mij hetzelfde weer;

dat welke scheve bek ik trek
de wereld zelf is de grootste gek.

DICHTER
Ach, zotkop, ziet u werkelijk niet
dat achter al die grijze façades
de bloemen smeken om de bijen
zie dat alle meisjes tranen tot cascades-

waaronder zij naakt en onbezonnen
zich van alle gruwel wassen
met al het reine nog in het verschiet
en hun hoop nog niet overwonnen;

zie hoe zij hun schoonheid strelen
hun naaktheid met de wereld delen
hun genot nog niet geronnen!

NAR
Och, uw lyrische naïviteit sluit uw ogen
u voedt zich met lage verlangens
hoort ook hoe u wordt bedrogen
door uw eigen dichtersoor!

DICHTER
Maar ik hoor de bijen zoemen
het zomert alom!

NAR
Wat u wilt, is de Liefde roemen
dat siert u, het moet gezegd
maar afgelegd tegen de Waanzin
is de Liefde doof en stom!

DICHTER
Wie heeft u die malle kijk gegeven
wie maakte van de Paljas
een Ziener in het Zwart?
Zeg mij Nar, wie heeft uit uw jonge leven
gestolen uw eens zo jolig hart?

NAR
De Vrouw, oh Dronken Dichter!
De vrouw in het algemeen!

DICHTER
Maar, noem mij één naam
van één freule, jong , onaangetast
dan zal ik als Liefdesstichter
zorgen dat haar uw mantel past.

NAR
Ach, Dichter, u treft geen blaam
u heeft makkelijk praten
met uw hart, nog niet van steen
maar de Nar, die laat Zij alleen!

DICHTER
U grieft over heel de aarde
toen één vrouw slechts u verliet
u ziet van het leven niet de waarde
waar het eens joelde, nu dit groots verdriet!
Wat zal uw humor weer ontsteken
wat zal uw gramschap doen verweken?

NAR
Breng mij bier, in gulle glazen
ik drink mij tot de dwaaste Dwazen!

DICHTER
Maar, Clown, komediant,
nu raast u langs mijn geweten;
hoe dronken ik ooit was
geen bier kan de Liefde vergeten
dus kom, gebruik uw melig verstand!

NAR
Vanwaar zo vroom en stichtelijk -
wellicht ben ik lichtelijk achterdochtig
-maar giet u niet dichterlijk
alles wat brandt en vochtig
is, gulzig en gretig achterover?

DICHTER
Waarna ik elke vrouw verover!
Mijn dronken tollen, het zweet
zelfs mijn kots, het is alsof ik tover
want ook na het grootse drinkgelag
zien vrouwen slechts trots
in mijn poëtische oogopslag!

(er volgt meer.....)

Modigliani

2008-02-12T13:48:00.000-08:00

vrouwen en drank

Mocht ik ooit; dan aan vrouwen en drank
honderd en één of één en honderd.

Hoe zij mijn rusteloosheid temmen
mijn afgunst keren, mijn onlust dempen,

hoe zij mijn houten hoofd afbranden
mijn laatste handen breken

zo wil ik gaan, hoekig, stomp en niet verstaan.
Maar liever nog, dan zwelg ik

in het gloeien van het lange lijf
hoe blijf ik daar, vraag het mij:

ik zal het licht uit de dampen dempen.
Hoe zij daar ligt, hoe haar naakt

onafgebroken dwars door ogen gaat
hoe het zich daar nest als opium

naakt en onverstaanbaar schoon
sla mij dood desnoods-

maar gun mij Madam Pompadour.

slaapbol, voor het kind van Jeanne

in dit water, slaap, kind, slaap
in dit lijf, kind, slaap

alle vorm slaat uit vorm
op het dak van de slapende straat

drijf, kind, droomdrijf
langs de rode rivier

de dode straat slaapt, kind
op klompen in lompen in een lome nacht

schilder dit, dit schilderij in mij
hoe mijn hoeken zinken aan de rand

van mijn slaap, kind, sterf met mij
met hem, kind, sterf-

verwoesting

2008-02-12T13:42:00.000-08:00

aanschouw mij, zie in mij de leemte
hoe ik tors of buig, gelang de zon van de dag

er stoelt buigzaamheid, kentering in mij
ik ben smijdig voor het oog

schreeuw, schrijf maar blijf
in dit barre land met barre voeten in scherven

sterven wij weer, en weer, maar nooit meer
slaat het hart ooit zo hard
uit deze stad

wil ik de weemoed dragen
aanschouw mij, stil

mijn doodskreet

laat mij, maar verlaat mij
niet

----------
"... De menselijke pijn bewaren, die veroorzaakt werd aan een stad, die alleen maar het verlangen had te leven en zich uit te breiden als een woud, bij de goddelijke genade. Een angstkreet voor de onmenselijke wreedheid (...) En ook een les voor de toekomst, voor de dageraden van diegenen die jonger zijn dan wij ..."
Ossip Zadkine

-----------

Hij was bevriend met Amedeo Modigliani.

poezie.tv

2008-02-12T11:52:00.003-08:00

check:

en zie hoe ik WIN

juryprijs amersfoort

2008-02-02T01:30:00.000-08:00

het begon als een droeve avond,
een droeve afgang van een goede slamdichter
een eerste ronde om te huilen
het niet verschijnen van dichtvriend Marijn
de ziekte van de juryvoorzitter

het werd een prachtavond;
een buiten zichzelf tredende Groninger onder Greinse begegeiding
een zichzelf hervattende
een mc die niet meer uit zijn woorden kwam maar de sfeer en stilte naar ongekende hoogte bracht

een goede tweede ronde
een extra kans voor allemaal in de derde ronde
een leuk juryrapport en

ik won

de juryprijs !

op naar de jaarfinale

--------------------------------------------------------------------------

2008-01-21T23:05:00.000-08:00

het regende
zo hard
--                --                     --           -           -                        -                     -            -
dat ik je kuste
totaal onschuldig             -                -                    -           - - -
- - - - - -- - -----                ------ --       - --        - -------------- -- -- - - - - -- ---
het was noodweer--- -- -                  ----            - --               -
--------------- --------- ---------    --------- --- --- - --     - - -    -- --

-------------------------------------------------------------------

het andere jaar

2008-01-03T05:00:00.000-08:00

alles druipt langs de ramen

van dit nieuwe jaar

we zullen ons in modder keren

tot we parels in onze oren hangen

we krassen landschappen in het ijs

waar we moeiteloos in verdwalen

vogels zullen zich plat vliegen

op het veel te schoon gepoetste uitzicht

na maanden bij het houtvuur kunnen we naar buiten

om vanuit de tuinen in ons hoofd weer naar binnen te staren

de slierten shag nog in de kreukels van de rookstoel

kringen op tafel, naast jouw onderbroek, het gevallen glas

veeg nog eens wat modder, vraag jij plots

en je tilt een stervende vogel op

zo was het -fluister je in haar snavel

en zo is het- fluister je in mijn mond

weg

het wordt vanzelf weer koud, weet ik

dan glinstert het weer binnen

naakt en warm, met bitter bier

haardvuur, en soortgelijke verlangens

de parel schijnt

ik kus haar en sluit met de luiken

het jaar.

ongeblust vanaf de schoot erin

2007-12-30T07:29:00.000-08:00

de combinatie van dikke vrouw
onderbroek, zwemparadijs, zienswijze
onderbewust, gratie, ontmoediging en troost

had ik niet eerder gemaakt

tot die bewust ongeziene avond, die overging
in de onderbewuste nacht, ondergelopen
onderbroeken, gracieuze aanmoediging en wanhoop.

ik wentelde mij als keerkever in het verleden
kreeg mijn kansen als speren in mijn rug
keek op polshorloges met overspannen aandacht

trok aan alles wat mijn lichaam daarvoor bedoeld heeft
dronk mij onder haar onbedoeld zwarte krullen
achter haar hoog gesneden bikini die de ladder naar de hel nog net verhulde

daar vergat ik waar de wereld voor mij ophield.

zolang

2007-12-20T01:57:00.000-08:00

jij krast een landschap in mijn ruit
ik hoef alleen naar buiten te staren
om te verdwalen

plaats je wel ergens een boom
en hang je er hoop op zon in?
of desnoods een hangmat

het uitzicht vanaf de duintop
waar we konijnen hoorden verdrinken
mannen in de maan zagen zwemmen

kras het moeras
dan vangen we piranha’s
de brulapen zullen ons wekken

stap in mijn Renault4
op de snelweg in de regen
tot boven op de Erasmusbrug

zie je, ik verdwaal in tijd
woorden in de tegenwind
slaan stuk op het ruit

zolang zij buiten blijft
zolang zij binnen blijft.

bier en lappen

2007-12-11T13:13:00.000-08:00

na een tandeloze avond
bleef haar speeksel nog dagen sudderen
bak er lappen in, zei buurman
spoel het weg, zei vriend
met bier, poëzie, desnoods
met overmaat van beide
het bleef maar
ik genoot ervan
meer dan op de avond zelf
likte ik steeds weer de lappen
tot op de dag van vandaag
schreeuw ik met mijn mond vol
tanden knarsend slaap ik ’s nachts
niet van haar te dromen
is het droogste wat ik ooit tegenkwam
in mijn verder toch zo dorre bestaan
ik hou niet van sudderlappen, buurman
ik drink liever bier, veel bier met een vriend
er staan rake zinnen in
vriendin, raak, lees je, zoals jij beet
tandeloos, dus zacht, zuigend haast
alsof je voor nooit meer los zou laten

en dat deed je dan ook niet
bier, poëzie, lappen en dromen terstond.

intervisie

2007-12-06T02:06:00.001-08:00

als alles gedaan is
vraag jij wat alles is
weet jij wat alles is
vraag jij, als alles gedaan is
als niets meer over is
vraag jij of er nog iets is
is er iets, vraag jij
als er niets meer over is
als alles nog komt
vraag jij of er nog iets komt
weet jij of er nog iets komt
vraag jij, als alles nog komt
als als geweest is
vraag jij wat als
als nog niet als als geweest is
maar als als alleen een deel
van alles was?

HUIS

2007-12-04T11:18:00.000-08:00

1
daar is alles
de wirwar van irissen
om in te dwalen

een eigen taal
om in te zwijgen
in te verdrinken het wondvocht

om te verhangen
de navelstreng
het wonder van het vleselijk genot

het daar allemaal

hier is niets

met barre voet
geplette petfles
druppels aan behangershanden

radiotaal op lege vellen
foto's van foto's
een plastic bed vol lipstick

het is hier allemaal leeg

2
jij bent, zegt zij, playmobil
met zo'n grimas, all the way

zelfs als ik je pruikje afruk
een pootje afbreek

als ik je van de trap flikker
in de fik zet, zelfs dan

zelfs, zegt zij, als we
en jij dan, veel te snel

zelfs dan...dat lachje

ik mag slapen
in haar ridderkasteel

met mijn ogen open
en een grimas, all the way

wachtend op de draak

3
er hangt stroop aan de zoldering
gekristaliseerde dagen druipen

zoete stalagmieten op houten vloerdelen
waar de rookstoel ooit stond

samson shag in kiertjes

zelden lik ik ooit nog
zo'n zoete dag

4
de huiskamer is een fijn vertrek
de rookstoel draagt mijn dagen fier
de haard gloeit na
glas in lood
in ogen

de slaapkamer is een fijn vertrek
het bed gonst van verlegenheid
trilt van dwaze dromen
kraakt van eeuwig
willen

de keuken is een fijn vertrek
het ruikt naar de provence
moeders gehakt
koek en espresso
er schuilt een afdruk op het aanrecht

maar het fijnste vetrek
is het leegste vertrek
het stilste
het witste

jouw vertrek.

een vergissing

2007-11-29T08:49:00.001-08:00

gisteren kocht ik een vergissing
ik kwam erachter toen ik het uitpakte
er zaten veel kleuren bij
het had een gladde vorm
ik voelde eraan alsof het zacht
steen was, alsof ik het herkende
alsof het voor mij gemaakt was.
ik ging terug naar de winkel
ik zei: dit is een vergissing
dat klopt, de mooiste die u kon kiezen
met alle vormen nog tegoed
alle kleuren, alle zachtheid
alsof u dit moest kopen, zei zij
alsof ze haar ziel verkocht had.

Onder de Hemel, een ultrakort epos

2007-11-29T05:40:00.000-08:00

Onder de Hemel

Heer Berkensmit te Lexmonde bleef dood op de stoep liggen toen iedereen opstond. Dat was opmerkelijk, want normaliter was hij niet zo tegendraads, en zeker niet in menigten. Dat hij vandaag, op een dinsdag nota bene, besloot om aan de manifestatie deel te nemen was evenwel opmerkelijk. De buurvrouw, mevrouw Kropsprui, merkte het nog glashelder op: “Goh, mijnheer Berkensmit, wat opmerkelijk, dat u op een dinsdag nota bene aan een manifestatie mee gaat doen,” had ze in het voorbijgaan, op weg naar de paardenslager, nog gezegd. Ze sprak met een lispel, waar de heer Berkensmit in donkere avonden wel eens ietwat opgewonden van werd, waarna hij zichzelf met een blik opgewarmde witte bonen in tomatensaus voor de televisie zette en zich dan tijdens het acht uur uur journaal, terwijl hij wachtte tot de bonen voldoende afgekoeld waren, zonder gene, aftrok.
Het lichaam van de heer Berkensmit werd nat toen de hemel openbrak. Dat was, zo concludeerden de deskundigen later aan tafel bij de heer Wittenman en bij NOVA, de reden waardoor de hele “happening” –zoals Kruiskomp, een socioloog en massacommunicatiedeskundige, verwoordde – niet uitmondde in een veldslag met de Mobiele Eenheid.
“Tja,” sprak een jeugdige deelnemer, gestoken in strakke spijkerbroek met zichtbaar ondergoed er aan de bovenkant uitstekend, henna-rood haar, een spijkerjack en met een fles Grolsch aan haar middelvinger bungelend, “nat worden, dat kan thuis ook. Het ging om dat we een statement maakten. En dat hebben we. Dat hebben we!!” De dame ging steeds harder spreken, maar de verslaggever ter plaatste wendde zich weer naar de camera en richtte zijn woorden weer tot Hilversum.
“Na alle waarschijnlijkheid is er ook een dode gevallen, is dat al bevestigd?” vroeg Hanneke Tromeraar aan de verslaggever ter plaatse.
Het bericht over het overlijden van de heer Berkensmit kwam hard aan bij de nabestaande. Een jonge vrouw van amper eenentwintig, strakke jeans met scheuren en een kort blauw fluwelen rokje.
Dezelfde avond nog nam ze een taxi naar de Onder de Hemelstraat 23 en betaalde de chauffeur met kleingeld, her en der vandaan geplukt. Een orale afhandeling van de bewezen dienst sloeg de chauffeur professioneel maar aarzelend af. In het huis van haar vader at ze het laatste blik witte bonen in tomatensaus koud leeg.
“Meid, een prachtige crematie,” merkte mevrouw Kropsprui in het voorbijgaan richting de koffietafel, op.
Londy haatte haar. Ze wist niet waarom, maar ze haatte haar al sinds haar vader in de Onder de Hemelstraat ging wonen. Ze trok haar kousen recht en zette voet richting damestoilet om haar eyeliner te fatsoeneren. Groop zou straks ook nog even langskomen. En in een uitvaartcentrum, nee, dat hadden ze nog nooit gedaan. Tegen de zenuwen dronk Londy, geheel tegen haar gewoonte in, koffie.
De verbouwing bleek erg mee te vallen, het was na ruim acht maanden gereed. Groop en Londy hadden alle niet dragende muren weggehaald, waardoor er en enorme ruimte ontstond. Midden in die ruimte plaatsten ze een hemelbed van ongekende afmetingen. Aan een van de spijlen hing nog een paar handboeien. Het kind noemde ze “Oefta” naar het Johannes Oeftaplein, het plein waar haar vader ruim negen maanden geleden tijdens een manifestatie tegen atoomwapens in elkaar gezakt aan een hartaanval bezweken was.
Buurvrouw Kropsprui overleed enige dagen later overigens, na alle waarschijnlijkheid door een verkeerde combinatie van XTC en kruidenthee. Groop en Londy werden zielsgelukkig met hun enorme pand, Onder de Hemelstraat 21 en 23.
Oefta bleek op latere leeftijd toch nog veganistisch.

poetry slam

2007-11-29T00:48:00.001-08:00

grote mannen op kleine podia staan te blaten
alsof ze de gaten in de ozonlaag met o zo lage prularia
kunnen dichten
dichtende mannen zijn boze kleuters, mijzelf voorop
verstop mij achter “poëzie” in een stoere pose
maar het blijft geleuter over trivia
over dames die gingen, of over zorgvuldig
uitgekozen belangrijke en omvangrijke dingen
of over hoe zij zichzelf liever verhingen
de proleet, de wanna-be poëet, de rijmelaar
het is zonneklaar hij staat daar en blaat maar en laat
zijn broek zakken om in de hoekvan het podium te kakken
zodat iedereen zijn shit vreet.

scene uit een roadmovie

2007-11-29T00:15:00.000-08:00

jij ziet er, uiteraard, een vlinder in
het doet mij meer aan de vulva denken

je draait je half en ziet: een open boek
mij doet het aan de vulva denken

een kwartslag maakt er een landschap van
voor mij blijft het de vulva

schrapen de restanten kat van het asfalt
en rijden verder

de dichter

2007-11-28T00:59:00.000-08:00

Gerben de Ruiter
WINT
publieksprijs jaarfinale 2007
LEIDEN

dank, dank

als

2007-11-18T01:38:00.001-08:00

als het te waar is
als het te laat is
de bomen ontzield zijn
de wind is gaan liggen

als de grond is bevroren
de avond voorbij is
als het zo waar is
dan is alles te laat

als je lijf uit je hart is
je verdriet uit je ziel
als je verstomd bent door woorden
dan is alles te veel

als je terug bij het vuur komt
waar het warm is en zacht
waar het vonkt van verlangen
waar het bruist van berusting

als het zo waar is
als het zo laat is
dat het oplaait en overslaat
dan komt alles wat waar is

nooit meer te laat.

soms

2007-11-17T15:31:00.001-08:00

soms is het heel even
alsof het er niet is
dan drijft er een wolk langs
die lijkt op een boot
of een trein in de verte
die toetert jouw naam plots
dan is het heel even
er heel even niet.

soms is het heel even
alsof het er niet is
dan hoor ik de zee weer
waarin jij dan zwemt
dan voel ik de zon weer
jouw hand op mijn huid
dan is het er even
heel even niet.

maar zo op zo’n avond
is het er heel erg wel
met zo’n bier en een bundel
vol droevige tekst
verlangen en weemoed
naar zon en de treinen
naar de boot en de wolken
jouw naam in de lucht
jouw hand op mijn lichaam
mijn hoofd in jouw zij

dan is het soms heel even
heel even weer goed
je schenkt me een bier in
neemt zelf een slok
gooit je haar achterover
trekt me mee in jouw branding
dan verzuip ik subiet
dan is dat er even
heel even voor mij

maar meestal,
meestal is dat er niet.

vuur

2007-11-08T06:36:00.000-08:00

verdwaal met mij
vanaf dit punt, dit kampvuur

we lopen tot we daar zijn
tot we niet meer weten waar zijn

tot we godvergeten landen zien
stukgebeten tanden
in opengevouwen handen zien

tot we bloeden
of vermoeden dat we daar zijn
waar de pijn van het alleen zijn
wegebt in roodgeaarde zeeën

we zwemmen tot de grond
onder onze voeten smelt

tot de mond van pacha mamma
ons ledig lijf vult met honing.

kom, dan gaan we
terug

naar het vuur.

langs de dagen, het jaar

2007-11-06T12:22:00.000-08:00

dan toch ineens schreeuwt ze
op de minst onzichtbare plaats

naast het stenen bed.
de draaiende wind neemt af

en toe, gelang de dagen
de nachten, het jaar.

van ver kan ik haar horen
de tegenwind verdraait

woorden tot verleden tijd.
ik wil schreeuwen, laat me

ongewis, maar gehoord
in dichte vette klei.

stierf ik hier, ik zou niet huilen
liet ik alles los

wortelde ik mij in aarde.
nu slaap ik, onder luid protest

onder dit stenen kleed
in deze steenkoude nacht,

de dagen, het jaar.

een ochtend

2007-11-05T23:11:00.000-08:00

een ochtend brak plots
mijn hoofd in
als een blauwe vrouw
stukgetrokken door de nacht

bedacht mijzelf een laken
waaronder ik mij schuilhield
uiteengereten door het zwaard
van een blauwe vrouw

dit is wat het is
vond ik
onder dat laken
de nacht

ik dacht: dit is niets.

verdwaal IV

2007-10-28T11:25:00.001-07:00

de rots is mijn huis
ik steek het vuur aan
alles is droog en dor

de aarde staart me aan
mijn voorhoofd gloeit
alles is donker en stil

loop zacht, vreemdeling
deze kant op vanavond
praat zacht, maar kom

neem je schaduw mee
leg hem bij het vuur
dan pak ik de gitaar

ik zal zacht voor je zingen.

verdwaal III

2007-10-26T07:37:00.002-07:00

daar waar jij ging
was harde wind en regen
de klei onder mijn voeten week
de boom sloeg haar takken langs
mijn gezicht bezweek onder de harde kou
en jij ging, jij ging, jij ging.

daar waar ik bleef
dreef langzame lucht zo zwart
over klei dat klampte aan mijn lijf
mijn zoete lijf gegeseld door wind
de wind zo koud zo straf, de wind blijft
de wind, wind.

uit zoete klei trekt niemand mij
omhoog, nooit meer
ga ik hier weg waar de wind in de boom
woont daar woon ik, woon ik
tot dit wonen in de wind verdwijnt
verdwijnt met mij, met mij
de wind, de wind.

verdwaal II

2007-10-26T07:37:00.001-07:00

in dit land, dit lange land
ligt de lage zon in alle halmen rondom

broers en zussen schijnen
nabij de hunkering, de omkering

wij schijnen nabij de terugkomst
van op wie gewacht wordt

wie zich waant in de lage zon
in de lange avond achter ons

hij snelt zich spoedig naar dit land
dit lange, veel te lange land

tot die tijd:
zussen en broers

omarm mij
omarm mijn leemte.

verdwaal

2007-10-26T07:36:00.000-07:00

achter het snijdend gras ligt de kikkerpoel
daar waren de kikkers koning
tot de modder te dik werd
de wolken te wit
toen gingen ze, de koningen
en kwamen niet terug.

ligt daar, in de droge drab nog een kroon
dan kroon ik mij, trap mijn poten in de klei
de wind bijt, het gras snijdt
ik kwaak niet meer
hier, hier blijf ik
onder de witte wolken.

de kikker is dood, leve de koning
in dit dwaalland waar de wolken
witte vrouwen zijn
verdwaal met mij.

OP NAAR DE FINALE

2007-10-17T13:21:00.000-07:00

foto: Pandora (thx!)

leiden, 16 oktober 2007

Geloof het of geloof het niet:

IK WON DE HALVE FINALE IN LEIDEN EN GA DUS NAAR DE FINALE!

27 NOVEMBER IN HET LAK THEATER!!!

Baukje

2007-10-15T14:41:00.001-07:00

lief, zie je, ik zie je
in al je schoonheid voor me staan
zo, zie je, zie ik je
met al wat je verbergt.

niet wat je verbergt
maar dat je verbergt, zie je
dat zie ik, en ik wil je
laten zien dat ik

wat ik
verberg.

als we dan, lief, zie je
zien dat we samen
misschien, ik weet het niet
want ik krijg het van jou
en jij niet van mij te zien,

hetzelfde
verbergen

waarom dan wachten
ons verbergen
te verbergen?

de papieren man

2007-10-15T11:16:00.000-07:00

plots kom ik hem tegen
midden in het bos
ik reik hem de hand
maar vrees het scheuren

de papieren man
is kwetsbaar

ik nodig hem uit
zomaar bij mij thuis
ik wil hem beschrijven
maar vrees de waarheid

de papieren man
is bikkelhard

nu zitten wij hier
zwijgzaam staren we
in oogkassen
we vrezen de woorden

de papieren man
is stil

buiten lekt de lucht.

de kale overtocht

2007-10-13T15:41:00.000-07:00

iedereen wil op die boot
het blauwe naakt tegemoet
want blauw en naakt, dat spreekt aan

jouw haar verandert met het jaar
getijde en nu is het winter
dus struikel ik erover

zie deze hier, deze is mooi
gesneden en geplakt
tot vrouw

we varen straks
jij hangt in het kluivernet
geen land in zicht

geen land meer te bezeilen.

bij Blue Nude van Henri Matisse, 1952

compuworld

2007-10-11T01:42:00.001-07:00

nee, neem dit dan; dit soort type aansluiting
zeg jij & kijkt mij aan alsof je me schaatsen wil verkopen
in de zomer
ik wil en ik kan niet schaatsen

het gaat om het blauwe, het rode en uiteindelijk om het gele
draadje en ik ben de draad al drie keer kwijt
want jij lijkt mij zo ontzettend opgewonden
door al die draadjes, al die verbindingen

jij, hij en ik; mij, wij en zij; jullie, ons en hen; die, daar en wie
niemand en soms iemand

in de zomer wil ik niet schaatsen man, begrijp dat dan
ik wil schaatsen in de winter en zelfs dan niet
dan wil ik dat het zomer wordt
dan wil ik mij verliezen in alle verbindingen

maar wel draadloos
anders stik ik

gelukkig zit de computerwinkel naast mijn therapeut.

verdwaalland

2007-10-08T11:15:00.000-07:00

jij baarde mij een muze
begroef mijn voeten in de nageboorte

zo sta ik in jouw wind
jouw zachte koude wind

fier en vilein schreeuw ik
tegen harder waaien, in

jouw onmetelijk verdwaalland
jouw zachte, zoute baarmoedermond

wacht op een echo
wacht

ik kus mijn muze
haar zoute tong, haar onmetelijke mond

tevergeefs,
tegen beter weten wacht ik

tot ik niet meer weet, niet meer wil
tot ik nooit meer, ooit weer wil

graaf mijn voeten uit
kus het zout.

geduld is een kwestie van wachten tot het voorbij is

2007-10-08T01:57:00.001-07:00

van alle bomen, boom
ben jij mij het dierbaarst
stukgeslagen, rijp voor de openhaard

als je straks krijst in het vuur
je laatste tranen op mijn kleedje spettert
gaten brand ter herinnering

dan droom ik nog dagen na
hoe jij daar stond, boom
tussen alle anderen

trots en fier, zoals alleen jij
het ingetogen zwaaien in de wind
naar alles wat klein en onbeduidend lijkt

vanaf jouw top
waar alleen de vogels
de wind en soms, soms ik

nu stapel ik je op
tot je droog en dor bent
het vuur zal blijven branden

ook volgende winter.

de banaandag of de blauwe viool

2007-10-07T08:20:00.000-07:00

"Groenten, maakt niet uit wat. Iets met ijs als toetje. Of, weet je, zie maar. "
De winkel ruikt naar anijs, waarom? Groenten, ijs. Hamburgers. Een dame in een rood rokje schenkt minuscule bakjes vol yoghurt. Om te proberen. Ik probeer niet. Ik probeer al genoeg in mijn leven. Het hele leven probeer ik te leven, dus nee, even geen yoghurt.
Als ik een banaan in mijn yoghurt wil, koop ik een banaan en doe ik die in mijn yoghurt. Dan kan ik nog zelf bepalen hoe groot de stukjes moeten zijn. Plakjes, brokjes, prakken; alles is ineens mogelijk. Schenk mijn bakje maar vol jenever, wil ik haar zeggen, maar ik vrees dat ze dan erg serieus gaat reageren. Zo kijkt ze uit haar poppeoogjes. Zwarte mascara verraadt haar neiging om 's avonds tot diep in de nacht in de donkerste kroegen bier te downloaden.
"Het smaakt niet eens naar banaan!"
Een jongen in bruine veterschoenen voelt zich beledigd. Bananenyoghurt die niet naar banaan smaakt.
Hij heeft gelijk. Bananenyoghurt die in de verste verte niet aan banaan doet denken. En zij maar poppeoogjes de winkel in laten stralen de hele dag. Alsof zij meer weet van bananen dan de veterschoen en ik. En óf zij meer van bananen weet.
Andijvie. Hoe moet dat ook al weer? Boontjes. Laat ik maar boontjes doen. Die ik dan zelf dop. Mag ik hardop lachen? Zouden de poppeoogjes mij dan de grond in staren? Zou ze met yoghurt gaan gooien? Ik houd van mijzelf, zeker als ik boontjes dop. Ik kan dat zo goed, dat ik er wellicht ooit mijn beroep van zou kunnen maken. De kunst is om één kant van de boontjes op te geven ten gunste van de andere kant.
Men schikt de boontjes op grootte, waarbij gelet dient te worden op de gemiddelde kromme van de boontjes ten opzichte van elkaar. Dan, een groot mes en wop! alle boontjes aan een kant gecoupeerd. Als jonge bouviers. Dan draait men de boontjes om, waarbij ditmaal het gemiddelde middelste van de langste boon en de kleinste boon gedeeld door twee de maatstaf is. Zo verliezen de langste boontjes niet al te veel en ontkomen de kleinste boontjes hun genadeslag niet.
Het zakje met voorgesneden boontjes is tot vandaag houdbaar dus daar krijg ik een fikse korting op en bovendien en een gratis oranje stikker waarop dat heel groot staat. Daar trap ik altijd in, met als gevolg dat ik vaak de dag erna de boel alsnog voor honderd procent in de kliko moet mikken.
De poppenoogjes komen mijn kant op.
Ik ren naar het ijs. De vrieskist beslaat zodra ik de deur opendoe. Bananenijs. Ter ere van de poppeoogjes eet ik vanavond bananenijs.
Als ik me omdraai staan de poppenoogjes ineens wel heel dichtbij.
"Weet je zeker dat je niet even wil proeven?"
"Ik heb al geproefd. Ben je dat vergeten? Samen met die man in die veterschoenen."
"Die iglo-spinazie man? Oh, nee, dat had ik niet in de gaten. Ik kon mijn ogen niet van je afhouden. Vind je dat raar?"
"Het lijkt mij niet zo gepast, dit gesprek. Is het niet? Houd je ook van bananenijs?"
"Mwa."
"Ik wilde je eigenlijk vragen of je ook jenever had. Dat werkt goed tegen de hoofdpijn. En ik vind het zulke leuke bakjes."

De oogjes stralen. Ik ben ontdekt. Ik ben verlinkt. Zou ze in contact staan met mensen achter de legeflessentransportband die stiekem de hele winkel in de gaten houden en precies kunnen zeggen welke mannen dit soort verleidingen niet kunnen weerstaan?

"Ik hou meer van bier, weet je dat er ook bananenbier bestaat?"
"Ja, dat heb ik wel eens gedronken bij de Ethioop op de hoek van de Marnixstraat. Ken je die?"
"Ja," zegt ze, "dat is met die kleffe oranje pannenkoeken, toch?"
"Ik woon daar om de hoek."

Mijn telefoon gaat, en als ik de oproep weg wil drukken stoot ik tegen de kalebas aan waarin het zoete smerige bananenbier geschonken is.
Waar ik ben? Waar ik mee bezig ben? Wat zij nu moet eten?
"Ik weet het niet" zeg ik en druk haar alsnog weg.
Poppeoog proost en het bier kletst over pannenkoeken.
Buiten schuift een ouwe bouvier langs, op zoek naar zijn staart.
Een man zonder hoofd groet de voorbijgangers. Ik heb altijd gehoopt dat hij een keer spontaan van zijn sokkel kwam en zijn vioolkist opende en daar de lucht op wonderlijke wijze deed trillen.
Ze heeft bruine veterschoenen.
Ik weet niet hoe ze heet.

Ze smaakt naar yoghurtvla.

Na afloop bleek het ijs inmiddels yoghurt geworden, bananenyoghurt.
Ik gooi de boontjes weg. De houdbaarheidsdatum van voorgedopte boontjes luistert nauwgezet.

dia-loog

2007-10-04T05:23:00.000-07:00

1 wat wil je?
2 drijven
1 waarop?
2 op alles
1 op alles?
2 ja
1 dat meen je niet
2 nee

2 wat wil jij dan?
1 blijven
2 waar?
1 overal
2 overal?
1 ja
2 dat meen je niet
1 nee

(alles zich afspelend in een schaars kaarslicht, met 1 op de tafel, naakt en met zijn hoofd onder een kussen en 2 onder de douche vandaan schreeuwend, ook met zijn hoofd onder een kussen, geheel gekleed. op de grond ligt een witte sociaal werker, dood, met een halve strop om zijn nek. twee biertjes zijn omgevallen en druppelen langzaam op zijn rechtervoet, de bel gaat en niemand doet open. vieze kleren hangen aan heel mooie knaapjes aan de voordeur; WELKOM staat er in het rood -waarschijnlijk bloed- op geschreven.)

steenkool frans

2007-10-04T03:48:00.000-07:00

ik dacht altijd dat steenkool frans
een soort buurman was
desalnietemin leerde ik mij dit uit het hoofd:

D'els dous fu il tut altresi
cume del chievrefueil esteit
ki al la coldre se perneit:
quant il s''i est lacies e pris
e tut entur le fust sest mis,
ensemble poeent bien durer:
mes kis puis les vuelt desevrer,
la coldre muert hastivement
e li chievrefueilz ensement.
"Bele amie, si est de nus:
ne vus sens mei ne jeo sen vus!"

dus noem mij frans, noem mij steen
kool
maar voor wie ik liefheb wil ik vertalen.

(met dank aan Neeltje Maria en Marie de France)

dat

2007-10-03T07:46:00.001-07:00

ik ben vergeten
nog voor het op mijn lippen lag

het woord dat kan troosten

het moet oud en stoffig zijn
ik heb een droge mond

het zal ontzettend diep zijn
ik durf er niet naar te kijken

zo zacht is het
dat ik mijn tanden er niet op breek

ik ben het vergeten
en het ruikt naar spijt.

plots de kus

2007-09-26T15:09:00.000-07:00

en dan plots de kus
de rode kus
de droge rode kus
de droge rode mooie kus
de droge rode mooie lange kus
de droge rode mooie lange afscheidskus
de droge rode mooie lange afscheid-bestaat-niet-kus
de droge rode mooie lange afscheid-bestaat-niet-is wel heel erg marco borsato-kus
de droge rode mooie lange shit, ik hou eigenlijk wel van marco borsato kus
de droge rode mooie lange dat meen je toch niet werkelijk kus
de droge rode mooie lange ik stiekem eigenlijk ook wel maar het is zo slijmballerig kus
de droge rode lange ik wil je eigenlijk alleen vasthouden en dan dansen op marco borsato en dan huilen maar ik weet dat dat niet gaat want dan ga ik je toch kussen zie je wel ik kus je en ik moet huilen nee niet om marco borsato maar omdat het zo godvergeten werkelijk waar is wat hij zingt en nee niet omdat ik denk dat afscheid nemen niet bestaat maar omdat het gewoon raakt aan al mijn angsten en mijn diepste enge herinneringen en dat wil ik helemaal niet zeker niet bij marco borasato kus
de stil maar kus
stil maar
stil
maar kus
de stil maar maar kus me maar kus.

niet

2007-09-26T14:57:00.000-07:00

ik draag niet
vraag niet

ik ben steen
als ieder ander

dus als geen een

ik jaag niet
ik klaag niet

ik ga niet
ik blijf

ik schrijf niet
beklijf niet

ik ben steen
als ieder ander

dus ik ween niet
ik huil alleen

als niemand het ziet

knal

2007-09-26T14:55:00.000-07:00

ik wil rennen tot ik knal
tegen muren beuken
wil ik rennen tot ik knal

Ik wil dwars door alles
tot ik val, over woorden
rennen tot ik knal

tot ik niet meer val
tot ik nooit meer val
beuk ik door

ik wil rennen tot ik alles heb alles ben alles kan tot ik niets meer kan dan alles tot ik knal tegen alles wat ik niet meer kan tot ik tot ik tot ik nooit meer

val

tot ik nooit meer val
tot ik nooit meer
nooit meer
meer
val.

187

2007-09-23T15:31:00.000-07:00

daar gaat - waar niemand ooit bij stilstaat- de laatste trein naar huis.
daar wacht -waar niemand ooit om lacht- niemand.

radikaal

2007-09-23T15:25:00.001-07:00

godverdomme ook ik
heb bruine schoenen en een volkswagen
wie heeft mij die in godsnaam gegeven

nog één rondje en ik flikker ze weg
een rondje om maar wáárom
en waarom zal ik nog bruine schoenen dragen

in een volkswagen rijden

vanaf vandaag doe ik mijn veters los
doe ik een knots van een telefoon in mijn oor
en ga haar elke dag vanuit de auto bellen.

de grote verdwijntruuk

2007-09-23T15:19:00.000-07:00

ik cacheer mijn hele leven onder een grote hoed
konijntjes bij toverslag rijd ik ze plat

doorgezaagde weesmeisjes neem ik helemaal
mee naar huis waar ik ze vastlijm met prozac

het touw waaraan ik straks bungel
knip ik vlak voor de grande finale in twee

2007-09-20T08:51:00.000-07:00

lege flessen
lege flessen op de gang
stel dat jij hier en ik daar en dan daartussen
lege flessen
lege flessen op de gang

stel dat ik er niet en jij er wel was
lege flessen, lege flessen op de gang

2007-09-20T08:49:00.000-07:00

2007-09-20T08:42:00.000-07:00

ik nam me voor nooit te gaan zitten
bij de pakken neer te gaan zitten
nooit nam ik mij voor
ik nam mij niets voor
ik nam niets
niets voor niets
nam ik mij voor niet te gaan zitten
niet bij de pakken neer te gaan zitten

hier zit ik
ik zit dus ik ben
maar ik zit er niet mee
ik zit niet
ik zit niet dus ik ben niet
ik ben weg
weg ben ik
ik ben de weg
de weg
weg

ik nam me voor er voor te gaan zitten
er voor te gaan zitten
er was niets om voor te gaan zitten
ik zat ernaast
ik zat ernaast dus ik was
ik was
ik was de weg
ik was de weg kwijt

dream, baby, dream

2007-09-20T06:07:00.001-07:00

kom lief, kom
dan gaan we hier vandaan
droom, liefste, droom

het vuur brandt, laat het branden, lief
open je hart, kom, laat het branden
daar, liefste droom, kom, lief, dan gaan we

lach, liefste, lach, droog je ogen en kom
kom liefste, je moet dromen, je moet blijven dromen
open je hart en we gaan

blijf maar dromen, lief
ik neem je mee, ik neem je mee
je moet, je moet mee, je moet blijven dromen, je moet

laat het vuur branden, laat ons vuur branden
dat moet lief, dat moet branden, laat het vuur in ons branden
laat het branden, droog je ogen en kom, kom we moeten gaan

kom we gaan, we moeten nu gaan, we moeten nu weg
we moeten weg, we moeten gaan, het is nog niet te laat
laat het vuur branden, laat het, laat het gaan, laat het vuur branden

kom mee lief, kom mee, lief, droom, droom, kom,
ik kom, ik kom ook.

2007-09-20T05:14:00.001-07:00

kijk

kijkjeinmijnhoofd
kijk je?
daar gaan we:
part 1
zwaardvis, schuifstoel, ontsluiting, appels, wormelwhisky, cuitllfranc, borntorun, zwartekriebelkrullen, motorboot, hichakaramu, nogsteeds, jeuk.

part 2
--

part 3
daar gaan we, we gaan, gaan, weggaan, gaan, ga, ga mee, ga, ga, ga weg, ga ga, ga ga weg, ga, gaan we, gaan we, we gaan, we gaan, we gaan weg, weg, weg, weg, we gaan weg, weg, weg.
pauze
weg, ver weg.

part 4
omdat het een soort moeten was
omdat het niet mag
omdat het niet anders mocht
omdat het zo niet mag
omdat het niet zo anders kan
omdat het anders niet kan

part 5 (close to the final chapter)
nog één en dan neem ik het besluit
van alles wat bleef, bleef jij het meest
weg
weg, ver weg, verder weg dan heel heel heel ver weg
bijna zo ver weg dat ik het dichtbij noemde
bijna

part 6 (the final)
a great black door in the middle of my head
when it’s open I’ll die
when it’s closed I’m dead

hij hield niet van bloemen.